در روزهای ۲۰ و ۲۱ ژوئن ۲۰۲۶، به ابتکار گروه فرهنگی «ویندکَچر» (Windcatcher، به فارسی: بادگیر) و با تلاش و مدیریت فیلمساز تبعیدی، نیلوفر تقی‌زاده، برنامه‌ای ویژه در بزرگداشت هنرمند برجسته و نامى ایران، پرویز صیاد، برگزار شد.

این رویداد فرهنگی، علاوه بر نمایش فیلم «فرستاده»، شامل نشستی صمیمی و ارزشمند با حضور پرویز صیاد نیز بود. در این نشست، او بخش‌هایی از کتاب خود با عنوان «سینمای در تبعید» را برای حاضران قرائت و معرفی کرد. همچنین ترجمه آلمانی این اثر توسط یاسمین طباطبایی، بازیگر، خواننده و از چهره‌های سرشناس سینما و تلویزیون آلمان، برای مخاطبان بازخوانی شد. اجرای این برنامه را نیز فردریک اولفرتس بر عهده داشت.با وجود گرمای کم‌سابقه تابستان و همچنین زمان نسبتاً نامتعارف آغاز نمایش فیلم در ساعت ۱۲ ظهر روز شنبه، این برنامه با استقبال گسترده و چشمگیر شهروندان ایرانی و آلمانی شهر هایدلبرگ روبه‌رو شد.

این حضور پرشور، افزون بر آنکه بیانگر تلاش، پشتکار و تعهد نیلوفر تقی‌زاده و دیگر برگزارکنندگان برنامه بود، بار دیگر جایگاه ویژه و محبوبیت ماندگار پرویز صیاد را در میان دوستداران فرهنگ، هنر و سینمایایران به نمایش گذاشت.در جریان این مراسم، به پاس یک عمر فعالیت هنری، فرهنگی و اجتماعی پرویز صیاد، لوح تقدیری نیز به وی اهدا شد. این تقدیر نمادین همچنین با هدف حمایت از بنیاد پرویز صیاد و کمک به پروژه دیجیتالی‌سازی و حفظ آثار ارزشمند او صورت گرفت؛ اقدامی که در راستای پاسداری از بخشی مهم از میراث فرهنگی و هنری معاصر ایران اهمیت ویژه‌ای دارد.

در پایان، بر خود لازم می‌دانیم از تمامی دست‌اندرکاران، هنرمندان، حامیان و شرکت‌کنندگان گرامی که در برگزاری این رویداد فرهنگی و پاسداشت این هنرمند کم‌نظیر ایرانی نقش داشتند، صمیمانه قدردانی کنیم. امید آنکه برگزاری چنین برنامه‌هایی تداوم یابد و زمینه‌ساز گسترش هرچه بیشتر فعالیت‌های فرهنگی و هنری مستقل در خارج از کشور باشد و این مسیر ارزشمند همچنان پویا، ماندگار و اثرگذار باقی بماند.
اکنون فيلم فرستاده:

 «فرستاده» – انسانیت در برابر تعصب

تریلرهای سیاسی معمولاً بر تعلیق، تعقیب‌وگریز و تقابل آشکار میان خیر و شر استوارند. اما «فرستاده» ساختهٔ پرویز صیاد، مسیر متفاوتی را برمی‌گزیند. این فیلم مستقل که در تبعید و در نیویورک ساخته شده، روایت یک سوءقصد سیاسی را به تأملی چندلایه دربارهٔ ایدئولوژی، تردید و نیروی دگرگون‌کنندهٔ مواجههٔ انسانی بدل می‌کند.

داستان فیلم در ظاهر ساده است: یک مأمور مذهبی برای ترور یک مخالف جمهوری اسلامی به ایالات متحده اعزام می‌شود. اما آنچه در ابتدا مأموریتی از پیش تعیین‌شده به نظر می‌رسد، به تدریج به بحرانی درونی تبدیل می‌شود. قاتل، به جای آنکه هدف خود را صرفاً دشمنی ایدئولوژیک ببیند، با انسانی روبه‌رو می‌شود که حضور و شخصیتش بنیان باورهای او را به چالش می‌کشد. از همین رو، درام اصلی فیلم نه در سطح کنش بیرونی، بلکه در قلمرو کشمکش‌های ذهنی و اخلاقی شخصیت اصلی شکل می‌گیرد.

نقطهٔ قوت اصلی فیلم در همین پرداخت روان‌شناختی نهفته است. پرویز صیاد با پرهیز از قضاوت‌های شتاب‌زده، فرایند فرسایش تدریجی یقین ایدئولوژیک را به تصویر می‌کشد. رابطهٔ میان شخصیت مأمور، با بازی هوشنگ توزیع، و قربانی بالقوه‌اش سرهنگ، با بازی خود صیاد، به تدریج به هستهٔ دراماتیک فیلم بدل می‌شود. گفت‌وگوهای میان این دو شخصیت، نه‌تنها بار روایی اثر را پیش می‌برند، بلکه به بستری برای طرح پرسش‌های بنیادین دربارهٔ خشونت، ایمان و مسئولیت اخلاقی تبدیل می‌شوند.

همین رویکرد باعث شده است که برخی منتقدان فیلم را اثری کم‌نظیر در ژانر تریلر سیاسی بدانند. دیوید دنبی، منتقد شناخته‌شدهٔ آمریکایی، از The Mission به عنوان «نخستین تریلر در روح گاندی» یاد کرده است؛ تعبیری که به‌خوبی ماهیت اثر را توصیف می‌کند. در اینجا پیروزی نه از مسیر خشونت، بلکه از رهگذر گفت‌وگو، همدلی و شناخت متقابل حاصل می‌شود.

از دیگر ویژگی‌های برجستهٔ فیلم، حس مستندگونه و اصالت روایی آن است. با وجود موضع انتقادی روشن نسبت به حکومت جمهوری اسلامی، فیلم هرگز به دام شعارزدگی یا تصویرسازی‌های سیاه‌وسفید نمی‌افتد. صیاد به جای ساختن دشمنی کلیشه‌ای، تلاش می‌کند سازوکارهای ذهنی و روانی شکل‌گیری افراط‌گرایی را واکاوی کند. همین نگاه انسانی و پیچیده، به فیلم کیفیتی ماندگار می‌بخشد.

البته محدودیت‌های تولید نیز در برخی لحظات قابل مشاهده‌اند. بودجهٔ اندک فیلم گاه در میزانسن‌های ساده و امکانات فنی محدود خود را نشان می‌دهد. افزون بر این، ریتم روایت در برخی بخش‌ها دچار افت می‌شود و بعضی صحنه‌ها بیش از حد کش‌دار به نظر می‌رسند. برخی منتقدان، از جمله در زمان اکران اولیه، به لحن گاه بیش از اندازه نظری و آموزشی فیلم نیز اشاره کرده‌اند. همچنین بازی برخی از بازیگران غیرحرفه‌ای از یکنواختی و خشکی خالی نیست.

با این حال، این کاستی‌ها در برابر دستاوردهای هنری و فکری فیلم رنگ می‌بازند. «فرستاده» نمونه‌ای درخشان از سینمای تبعید است؛ اثری که با حداقل امکانات، حداکثر تأثیر را بر مخاطب می‌گذارد. فیلم نه‌تنها به‌عنوان یک تریلر سیاسی، بلکه به‌مثابه مطالعه‌ای عمیق دربارهٔ تردید، هویت و امکان رهایی از جزم‌اندیشی عمل می‌کند و همين يکى از دلائلى مى باشد که بیش از چهار دهه پس از تولید آن، اين فيلم همچنان طراوت و اهمیت خود را حفظ کرده و در پرتو تحولات سیاسی و اجتماعی امروز، حتی معاصرتر از زمان ساختش به نظر می‌رسد.

در يک جمع بندى کوتاه بايست بگوييم فيلم «فرستاده» اثری هوشمندانه، جسور و تأمل‌برانگیز است که تعلیق خود را نه از کنش‌های بیرونی، بلکه از جدال‌های اخلاقی و انسانی شخصیت‌هایش می‌گیرد؛ اثرى  ماندگار در تاریخ سینمای تبعید ایران که همچنان ارزش بازبینی و بازخوانی دارد.

مشخصات فیلم:

 «فرستاده» (The Mission) سال توليد ۱۹۸۳

کارگردان: پرویز صیاد

نویسندگان:

• پرویز صیاد
• حسام کوثر

تهیه‌کنندگان:

• رضا آریا
• پرویز صیاد

• بازیگران و نقش‌ها

  • پرویز صیاد در نقش سرهنگ
  • مری آپیک در نقش ملیحه
  • هوشنگ توزیع در نقش مأمور اعزامی از تهران
  • سعید رجایی در نقش مأمور اعزامی از تهران
  • کامران نوزاد در نقش غفار
  • محمد غفاری در نقش حضرت آیت‌الله
  • حاتم انور در نقش مازیار
  • هدیه انور در نقش فرزانه
  • ثریا شایسته در نقش زن
  • ریچارد منسفیلد در نقش سارق
  • دیوید فیلینی در نقش سارق

مدیر فیلم‌برداری: رضا آریا

تدوین: پرویز صیاد

شرکت‌های تولیدکننده:

• آریا (Aria)
• گروه فیلم نیویورک (N.Y. Film Group)

پخش‌کننده: نیو لاین سینما (New Line Cinema)

تاریخ‌های اکران:

• ۳۰ مارس ۱۹۸۳ (جشنواره «کارگردانان جدید و فیلم‌های جدید» نیویورک)
• ۲ مه ۱۹۸۴ (اکران محدود)

مدت زمان: ۱۰۳ دقیقه

کشورهای تولیدکننده:

• ایالات متحده آمریکا
• آلمان غربی

زبان: انگلیسی