اگر کسی بخواهد تحولات سینمای شیلی را پس از پایان دیکتاتوری آگوستو پینوشه بشناسد، تماشای فیلمهای زیر میتواند نقطه شروع مناسبی باشد. این آثار نه تنها روند تحول سینمای شیلی را نشان میدهند، بلکه تصویری از جامعهای ارائه میکنند که در جستوجوی هویت، حافظه و آینده خود است.
۱. نبرد شیلی
(The Battle of Chile)
کارگردان: پاتریسیو گوسمان
شاهکار مستندسازی سیاسی آمریکای لاتین. این سهگانه وقایع منتهی به کودتای ۱۹۷۳ و سقوط دولت سالوادور آلنده را با دقتی کمنظیر ثبت کرده است. بدون شناخت این اثر، فهم سینمای سیاسی شیلی دشوار خواهد بود.
۲
. شیلی؛ حافظه سرسخت
(Chile, la memoria obstinada)
کارگردان: پاتریسیو گوسمان
گوسمان پس از سالها تبعید به کشورش بازمیگردد و از مردم میپرسد که چه چیزهایی از گذشته را به یاد دارند و چه چیزهایی را فراموش کردهاند. فیلمی تأثیرگذار درباره حافظه جمعی و فراموشی.
۳. نوستالژی نور
(Nostalgia de la Luz)
کارگردان: پاتریسیو گوسمان
اثری شاعرانه که جستوجوی ستارهشناسان در صحرای آتاکاما را با جستوجوی خانوادههای قربانیان دیکتاتوری برای یافتن بقایای عزیزانشان پیوند میزند.
۴
. تونی مانرو
(Tony Manero)
کارگردان: پابلو لارائین
پرترهای تاریک از مردی شیفته شخصیت جان تراولتا در فیلم «تب شنبه شب». در پس این داستان عجیب، فضای خفقانآور دوران دیکتاتوری به شکلی تکاندهنده به تصویر کشیده میشود.
۵. پست مورتِم
(Post Mortem)
کارگردان: پابلو لارائین
روایتی سرد و بیرحمانه از روزهای کودتای ۱۹۷۳. فیلم از زاویهای غیرمعمول به فروپاشی یک جامعه مینگرد.
۶
. نه
(No)
کارگردان: پابلو لارائین
یکی از مهمترین فیلمهای سیاسی قرن بیستویکم. داستان کمپین تبلیغاتی همهپرسی سال ۱۹۸۸ که به پایان حکومت پینوشه انجامید.
۷. گلوریا
(Gloria)
کارگردان: سباستیان للیو
فیلمی درباره زنی میانسال که در جستوجوی عشق و استقلال است. اثری که نشان میدهد سینمای شیلی تنها به گذشته سیاسی خود محدود نمیشود.
۸. زنی شگفتانگیز
(A Fantastic Woman)
کارگردان: سباستیان للیو
برنده جایزه اسکار بهترین فیلم بینالمللی. داستان زنی ترنس که پس از مرگ شریک زندگیاش با تبعیض و طرد اجتماعی روبهرو میشود.
۹
. دکمه صدفی
(El botón de nácar)
کارگردان: پاتریسیو گوسمان
فیلمی درباره تاریخ، طبیعت و خشونت. گوسمان از آبهای اقیانوس آرام برای روایت تاریخ سرکوب بومیان و قربانیان دیکتاتوری استفاده میکند.
۱۰. کُنت
(El Conde)
کارگردان: پابلو لارائین
برداشتی هجوآمیز و جسورانه از چهره آگوستو پینوشه که او را به هیئت یک خونآشام جاودانه تصویر میکند. فیلمی که نشان میدهد گذشته هنوز در فرهنگ شیلی حضوری زنده دارد.
از کجا شروع کنیم؟
اگر تنها سه فیلم برای آغاز این سفر انتخاب کنید، این سه اثر بهترین گزینه هستند:
۱. «نبرد شیلی» – برای شناخت تاریخ.
۲. «نوستالژی نور» – برای درک حافظه و هویت.
۳. «نه» – برای فهم گذار شیلی از دیکتاتوری به دموکراسی.
این سه فیلم در کنار یکدیگر تصویری جامع از گذشته، حافظه و آینده جامعه شیلی ارائه میکنند و دریچهای مناسب برای ورود به یکی از مهمترین سینماهای معاصر جهان هستند.
در همين زمينه:
ساختن یک فیلم مستند، نوعی ماجراجویی است گفتوگو با پاتریسیو گوسمان Patricio Guzmán
سینمای شیلی پس از پینوشه؛ روایتی که برای سینمای ایران نیز معنا دارد
آخرین دیدگاهها